Zonder moeite altijd op de hoogte van de (politieke) actualiteit

Sommige mensen hebben al de indruk dat ik hele dagen niets anders doe dan facebooken en googelen, omdat ik dikwijls een van de eersten ben om bepaalde info (verder) te delen. Uitleggen hoe dat werkt, helpt mensen niet altijd van dat idee af, maar ik heb dus wel degelijk nog tijd over om iets anders te doen. Het is namelijk helemaal niet moeilijk om op de hoogte te blijven. De truc is dat je het internet voor jou laat werken.

Verslagen van schepencollege, gemeenteraad, enz.

Als je gemeentebestuur een beetje modern is en (dus) transparant wil zijn, dan staan de verslagen van de gemeenteraad en misschien zelfs van het schepencollege op de gemeentelijke website. In een echt moderne stad of gemeente kun je je abonneren op die verslagen, maar op z’n minst vind je de verslagen gewoon online. Waarschijnlijk is dat wel op een pagina vol links. Onthouden wat je al bekeken hebt, is niet eenvoudig. Gelukkig bestaat er een website die dat in jouw plaats doet: changedetection.com. Vul het adres in van de pagina waar je de verslagen vindt, en ze mailen je zodra er iets aan die pagina verandert. Als je het ‘log’ bekijkt, zie je dan in gele fluo wat erbij gekomen is. Wat verwijderd is, staat daar nog als doorstreepte tekst.
(Dat werkt niet altijd even goed, soms krijg je meerdere mails voor dezelfde wijziging, maar het is nog altijd beter dan het allemaal zelf bijhouden.)

Stap 1: de url en je mailadres invullen

Stap 2: bedenk een naam zodat je weet waarover de mails gaan

Nieuws over je gemeente

Op google.be/alerts kun je je abonneren op links naar artikels over trefwoorden naar keuze. Ik woon in Harelbeke, dus heb ik me geabonneerd op artikels waar ‘Harelbeke’ in voorkomt. De links die je krijgt, komen van krantensites en tv-zenders met een nieuwsredactie.

Trefwoord en mailadres invullen is voldoende, maar je kunt ook extra opties instellen

Veel nieuwssites stoppen een deel van hun artikels achter een ‘betaalmuur’ of ‘paywall’. Hoe geraak je daar dan aan? Humo werkt samen met Blendle, een ‘online krantenkiosk’ waar je wat geld op je account kunt zetten om zo te betalen voor individuele artikels. Dat is makkelijk. Bij krantensites is het de vervelende gewoonte dat je alleen met een abonnement toegang krijgt. Soms vind je wel een bijna identiek artikel als je de titel even googelt. De Morgen en Het Laatste Nieuws zijn online halve doorslagjes van elkaar, en er zijn online evenveel gelijkenissen tussen De Standaard en Het Nieuwsblad, maar ze schermen niet altijd dezelfde artikels af. Of misschien vind je bij de zoekresultaten wel het persbericht waar de artikels op gebaseerd zijn.

Een andere manier om lokaal nieuws te volgen, is via Facebook. Ik heb het niet gecontroleerd, maar de kans is groot dat er echt voor élke gemeente een pagina is met ‘Al het nieuws uit …’. En normaal gezien heeft ook je gemeente(bestuur) een pagina waar allerlei nuttige nieuwtjes op passeren.

Facebookpagina’s volgen die je niet leuk vindt

Uitkomen voor je politieke voorkeur ligt soms wat gevoelig. Bovendien kun je kritiek krijgen als je een ‘verkeerde’ pagina ‘leuk vindt’. Gelukkig kun je pagina’s volgen zonder dat je tot de fanclub behoort. Zo kun je de updates van alle lokale partijen in je nieuwsoverzicht laten passeren en moet je er dus niet meer zelf naar op zoek gaan. Alle reclame voor barbecues en kermisstandjes moet je er dan wel bij nemen.

Als je gemeente groot genoeg is (of als de plaatselijke mandatarissen genoeg grootheidswaanzin hebben), kun je zo ook pagina’s van individuele mandatarissen volgen.

Vrouwen aan de macht?!

Titels bedenken, het is toch een stiel apart. Een artikel - of zelfs 'alleen maar' een nieuwsfeit - samenvatten in een paar pakkende woorden, het is op zich al niet altijd eenvoudig. Daarnaast moet zo'n titel de aandacht trekken, want artikels moeten ook gelezen worden. Kiezen voor herkenbare beelden kan daarbij een strategie zijn, zeker als ze niet helemaal overeenstemmen met hoe mensen de wereld ervaren. 'Vrouwen aan de macht' is zo'n herkenbaar beeld: we kennen het bijvoorbeeld van het liedje 'Alle meisjes aan de macht' of een slogan als 'de verbeelding aan de macht', en het wordt regelmatig gebruikt, ook in nieuwsartikels. Bovendien is het nog altijd een uitzondering als vrouwen ergens 'aan de macht zijn'.

Op 26 november 2014 stond het boven een artikeltje in Metro.

Bron: http://issuu.com/metrotime/docs/metro_nl_20141126

Dat de samenstelling van het Vlaams Parlement wereldwijd het beste pariteit benadert, is op zich natuurlijk goed nieuws. Alleen klopt de titel niet. Met 44 % ben je niet 'aan de macht': je bent nog altijd in de minderheid. Kijken we bovendien naar wie het meeste macht heeft op dat niveau, dan zien we dat ook de Vlaamse regering ongelijk samengesteld is: vier vrouwen tegenover vijf mannen. Als kers op de taart is zelfs de aanvoerder van de ploeg een man - maar met twee vrouwen als vice-premiers, dat wel.

http://www.vlaanderen.be/nl/vlaamse-regering

Wil je nog meer gaan muggenziften, dan zul je bijvoorbeeld vaststellen dat ook de partijbesturen hoofdzakelijk uit mannen bestaan. Partijbesturen spelen een grote rol in het beleid van 'hun' ministers. Hun positie zal misschien wel gewicht in de schaal werpen, maar zelfs de vrouwen in zo'n regering of in zo'n parlement voeren dus een beleid uit dat hoofdzakelijk door mannen uitgestippeld wordt.

Dus ja, ons Vlaams Parlement is goed 'op weg' naar een evenredige vertegenwoordiging van mannen en vrouwen. Maar nee, vrouwen zijn er niet aan de macht. We zijn alleen nog maar op weg, want in de Vlaamse bevolking zijn vrouwen (nipt) in de meerderheid. Zelfs in het Vlaams Parlement zijn ze dus nog ondervertegenwoordigd. Bovendien is 'op weg' relatief: de federale regering bewijst dat het even hard weer de andere kant kan opgaan.

'Opvallende' resultaten

Metro deed een klein onderzoekje nadat bekend raakte dat je in London een blanke taxichauffeur kunt vragen. 'Opvallende resultaten': de helft van de taxibedrijven die zij opbelden, had geen enkele moeite met een gelijkaardige vraag. Ze kregen letterlijk het antwoord dat het "geen enkel probleem" was.
Bron: http://issuu.com/metrotime/docs/metro_nl_20141024/4

Je moet al bijna in een grot leven, zonder internettoegang, om niet te merken hoe onderzoek na onderzoek en mediastorm na mediastorm het thema racisme blijven oprakelen. Waarom zijn het dan opvallende resultaten als blijkt dat er wel degelijk racisme is?! Journalisten en politici blijven maar uit de lucht vallen.
Maar goed, zij houden tenminste nog de schijn op. Er zijn er ook die racisme 'relatief' noemen, die doen alsof 'het' antiracismediscours oppervlakkig en fout is of die helemaal frontaal in de aanval gaan als er racisme aangeklaagd wordt.

Hoe woorden werken in conflictgebieden

Nu het conflict/de oorlog weer hevig oplaait in Palestina is dit artikel van Joris Luyendijk weer brandend actueel.

'Arabische nieuwkomers' of 'moslimterroristen'? Hoe woorden werken in conflictgebieden
Dat taal en politiek alles met elkaar te maken hebben, is bijna nergens duidelijker zichtbaar dan in het Midden-Oosten. Het is nogal een verschil of een journalist een leider een ‘president’ noemt of een ‘dictator’. Of het heeft over ‘bezet’ dan wel ‘betwist’ gebied. Oud Midden Oosten correspondent Joris Luyendijk over abstracte woorden, partijdige aanduidingen en asymmetrische termen.

Kritische vragen maken nog geen kritisch interview

De roddelpers doet af en toe alsof ze mensen 'het vuur aan de schenen legt'. Alleen zijn ze niet geïnteresseerd in diepte-interviews. Dat blijkt bijvoorbeeld uit het volgende fragment uit Dag Allemaal.

Woehoe, een stoute vraag over een ruime vergoeding van een politicus! Of beter: een stoute opmerking, want een vraag wordt er niet gesteld. Hohoho! Stout!

Het is Verhofstadts partijgenoot Herman Decroo die antwoordt. Of beter: 'antwoordt', mét aanhalingstekens. Hij reageert niet op wat er gezegd is, hij begint over iets vergelijkbaars. Geeft hij uitleg waarom die bedragen zo hoog zijn? Verdedigt hij waarom politici eindeloos mogen cumuleren en een gepensioneerde bouwvakker al bijna gestraft wordt als hij zijn kinderen helpt verbouwen? Niets. 'Dat zijn geen geheime bedragen', en daar kunnen we het mee doen.

De interviewer heeft het niet zo goed door, of was blijkbaar toch niet zo stout als gedacht. Hopla: ander onderwerp.


Nee, dan is het Knack-interview met Liesbeth Homans over racisme stukken beter. De interviewer is hier wél aandachtig aan het luisteren, reageert zelfs wanneer Homans over iets anders begint, en confronteert haar met feiten en tegenargumenten. Zozeer zelfs dat het bijna meer een discussie is dan een interview - maar het is daardoor wel stukken interessanter!

Moeders mogen bereiken wat ze willen

Vooraf: waarom maak ik mij druk in een roddelblad als Dag Allemaal? Omdat veel mensen dat lezen. Omdat de vragen die journalisten daarin stellen tekenend zijn voor wat veel mensen denken, voor waar ze in geïnteresseerd zijn (of verondersteld worden te zijn). En omdat het sluipend vergif is, op vele vlakken. Lees bijvoorbeeld het boek Reclaiming The F Word maar eens, en met name de stukjes over celebrity culture en popcultuur.

De Dag Allemaal van 6 mei staat in het teken van Moederdag. Akkoord dat het dus over moeders gaat, en hoe ze omgaan met hun kinderen, hoe hun relatie is met hun kinderen, noem maar op.

In het interview met Liesbeth Homans gaat het over hoe vrouwelijke politici anders behandeld worden dan hun mannelijke collega's.

Mooi! Het is inderdaad belachelijk hoe de mannetjesputters - nog altijd, in onze beschaafde westerse samenleving met universele mensenrechten en zo - blijven doen alsof vrouwen alleen maar goed zijn om voor kinderen te zorgen. (Jon Stewart wijdde daar onlangs ook nog een hilarisch commentaar aan.)

So far so good, dus. Seksisme in de politiek, dubbele standaarden, enzovoort - Dag Allemaal brengt relevante sociale kwesties aan bod. Maar volgens mij luisteren hun interviewers niet naar wat er allemaal verteld wordt. Hoe haal je het anders in je hoofd om dat allemaal weer teniet te doen door krak hetzelfde seksisme aan de dag te leggen in je inleiding?!

Vrouwen mogen bereiken wat ze willen. Al veroveren ze het heelal en heersen ze over het universum: zodra je kinderen hebt, ben je 'in de eerste plaats' moeder.

Non-kritiek

Als in Italië de pers meer aandacht heeft voor de kleding van vrouwelijke politici dan voor hun standpunten of beleid, dan is dat nieuws. Verdoken (en minder verdoken) racisten schermen immers graag met de zogenaamde westerse waarden en de gelijkheid van man en vrouw, want zo kunnen ze de rest van de wereld in diskrediet brengen. Blijkbaar kan het dus ook nog in Europa. Dus ja, dat is nieuws, en kritiek is terecht. Maar hoe ernstig kun je die kritiek nemen als dat artikel ook meer aandacht heeft voor alle modepraat en pas in een allerlaatste kleine alinea nog eens snel een kritische noot laat horen?

"We blijven commentaren lezen over hoe dames zich op het politieke toneel horen te kleden of te gedragen", verklaarde Sveva Magaraggia van de universiteit van Rome. "Het geeft enkel maar meer voeding aan de ouderwetse gedachte dat vrouwen op die sleutelposten helemaal niet thuishoren."

Het kon even goed over het artikel in De Morgen gaan als over de berichtgeving die dat artikel met zoveel overgave samenvat.

http://www.demorgen.be/dm/nl/990/Buitenland/article/detail/1799538/2014/02/24/Italiaanse-pers-over-modeblunders-ministers-Bel-eens-met-Armani.dhtml

Politieke oorlogsverslaggeving

In de politieke verslaggeving wordt nogal eens overdreven. Politici zijn het blijkbaar niet meer gewoon 'oneens' met elkaar, en ze gaan ook niet meer in discussie. Tegenwoordig 'sneren' ze allemaal naar elkaar, staan ze met getrokken messen tegenover elkaar, lusten ze elkaar rauw, enzovoort.

Vandaag stond er iets soortgelijks in de kranten: Reynders nagelt buitenlandse diplomaten aan schandpaal. Wat zoveel (of zo weinig) betekent als: hij heeft bekendgemaakt welke ambassades hun boetes niet betalen. Volgens het artikel heeft hij dus niet eens echt namen genoemd. Bovendien ging het niet eens om een eigen initiatief, zoals de titel suggereert, maar om een reactie op een vraag van Open Vld-senator Martine Taelman.


Bron:
http://www.demorgen.be/dm/nl/5036/Wetstraat/article/detail/1763953/2013/12/26/Reynders-nagelt-buitenlandse-diplomaten-aan-schandpaal.dhtm