Opmerkelijke titel belicht irrelevant detail

'Veearts uit Henegouwen kan Eandis-deal blokkeren' staat er op de website van Het Nieuwsblad. Huh, een veearts? Wat kan die daar nu mee te maken hebben? Dat de man in kwestie burgemeester is, is blijkbaar maar een detail - terwijl dat juist de functie is waardoor hij invloed heeft in die deal.

Nu ja, missie geslaagd: ik heb geklikt, en dat is goed voor de reclame-inkomsten.

http://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20160929_02492037

Over toewijzing van verantwoordelijkheid

'Per ongeluk' staat er, alsof het om een pietluttig akkefietje gaat. En 'de toerist had een asielaanvraag ingevuld'. Terwijl het om een grove nalatigheid gaat, en de verantwoordelijke blijft volledig buiten beeld. Het probleem is niet dat die toerist een verkeerd document ondertekende, maar dat iemand het hem voorgelegd heeft. Zonder tolk in te schakelen, zonder te luisteren, zonder uitleg.

Onderzoek ziet meest voor de hand liggende verklaring over het hoofd

Sommige mensen vinden hun spiegelbeeld mooi maar staan liever niet op foto. Volgens de Poolse psycholoog Robert Zajonc komt dat doordat foto's je vanuit een andere hoek kunnen tonen dan een spiegel. Een meer voor de hand liggende verklaring kan zijn dat een spiegel je in spiegelbeeld toont. Gezichten zijn niet symmetrisch, dus in bepaalde gevallen kan het verschil vrij groot zijn.
Dat mensen het beeld van zichzelf op foto niet gewend zijn, is trouwens een vreemde stelling in het tijdperk van de selfiecultuur.

Een kwestie van perspectief

Het Neutraal Syndicaat voor Zelfstandigen stelt dat de eet- en drankprijzen gestegen zijn 'door de invoering van de witte kassa'. Alle respect voor wie nog in de horeca wil werken, en er mogen voor mijn part gerust maatregelen komen om de sector te ondersteunen, maar die voorstelling van zaken is niet helemaal correct, hé. Een juistere titel zou zijn: 'Menu's jarenlang kunstmatig goedkoper door zwartwerk en belastingontduiking'.

Komkommergesjoemel

De komkommertijd bereikt zijn hoogtepunt. 'Gesjoemel met ballen in tv-spel ‘Lingo’' staat er te lezen op de site van Gazet van Antwerpen. Die titel is duidelijk gesjoemel om lezers te lokken naar een non-nieuwsbericht. Als er iets gebeurt om deelnemers meer voordelen te geven, is dat geen gesjoemel - hooguit manipulatie.

Oplichterij

Ongelooflijk hé: een artikeltje van drie zinnen, en toch was het blijkbaar te lang om te lezen voor de titelbedenker (m/v/x). Titel en artikel vertellen een héél ander verhaal, want De Block is juist de enige die zich nooit zal laten oplichten door iemand die zich voor haar uitgeeft.

Juridische term vs. beschrijving van de werkelijkheid

"Daders eerste homofobe moord in België veroordeeld" schrijft De Standaard. Alsof er pas homofobe moorden gepleegd worden sinds homofobie een verzwarende omstandigheid is. Natuurlijk gaat het niet om de daders van de 'eerste homofobe moord' maar om de eerste moord die door het gerecht als homofoob gelabeld werd.

Lezers lokken met verwarring

Een citaat als titel, een intro over Jan Hautekiet, en een Facebookbericht over Jan Hautekiet. Wat denken we dus met ons allen? Het citaat van de titel komt van Hautekiet, en het was dikke ambras in de Vier-studio's. Maar nee hoor: het citaat komt uit een filmpje dat jurylid Jelle De Beule maakte en waar 'Gertje' wel degelijk om kon lachen. De uitleg van Hautekiet ging over plaatsvinden en doorgaan, en 'niet smaken' betekent 'vond het eerder saai'. Dat hij dat duidelijk liet merken? Ja, hij begon te snurken. Hilariteit alom. Niks van waar, dus, van heel die Facebookpost. Maar hey, het werkt, want ik heb geklikt en gekeken. :)

Vrouwen aan de macht?!

Titels bedenken, het is toch een stiel apart. Een artikel - of zelfs 'alleen maar' een nieuwsfeit - samenvatten in een paar pakkende woorden, het is op zich al niet altijd eenvoudig. Daarnaast moet zo'n titel de aandacht trekken, want artikels moeten ook gelezen worden. Kiezen voor herkenbare beelden kan daarbij een strategie zijn, zeker als ze niet helemaal overeenstemmen met hoe mensen de wereld ervaren. 'Vrouwen aan de macht' is zo'n herkenbaar beeld: we kennen het bijvoorbeeld van het liedje 'Alle meisjes aan de macht' of een slogan als 'de verbeelding aan de macht', en het wordt regelmatig gebruikt, ook in nieuwsartikels. Bovendien is het nog altijd een uitzondering als vrouwen ergens 'aan de macht zijn'.

Op 26 november 2014 stond het boven een artikeltje in Metro.

Bron: http://issuu.com/metrotime/docs/metro_nl_20141126

Dat de samenstelling van het Vlaams Parlement wereldwijd het beste pariteit benadert, is op zich natuurlijk goed nieuws. Alleen klopt de titel niet. Met 44 % ben je niet 'aan de macht': je bent nog altijd in de minderheid. Kijken we bovendien naar wie het meeste macht heeft op dat niveau, dan zien we dat ook de Vlaamse regering ongelijk samengesteld is: vier vrouwen tegenover vijf mannen. Als kers op de taart is zelfs de aanvoerder van de ploeg een man - maar met twee vrouwen als vice-premiers, dat wel.

http://www.vlaanderen.be/nl/vlaamse-regering

Wil je nog meer gaan muggenziften, dan zul je bijvoorbeeld vaststellen dat ook de partijbesturen hoofdzakelijk uit mannen bestaan. Partijbesturen spelen een grote rol in het beleid van 'hun' ministers. Hun positie zal misschien wel gewicht in de schaal werpen, maar zelfs de vrouwen in zo'n regering of in zo'n parlement voeren dus een beleid uit dat hoofdzakelijk door mannen uitgestippeld wordt.

Dus ja, ons Vlaams Parlement is goed 'op weg' naar een evenredige vertegenwoordiging van mannen en vrouwen. Maar nee, vrouwen zijn er niet aan de macht. We zijn alleen nog maar op weg, want in de Vlaamse bevolking zijn vrouwen (nipt) in de meerderheid. Zelfs in het Vlaams Parlement zijn ze dus nog ondervertegenwoordigd. Bovendien is 'op weg' relatief: de federale regering bewijst dat het even hard weer de andere kant kan opgaan.

Riziv stigmatiseert thuisverpleegkundigen

Het Riziv bracht via persagentschap Belga een zorgwekkend feit onder de aandacht.

Bijna vier op de tien dossiers waarbij de ziekteverzekering (Riziv) zorgverleners heeft betrapt op gesjoemel, betreft thuisverpleegkundigen. De beroepsgroep spant daarmee de kroon inzake fraudedossiers.

De Redactie neemt het bericht over, en schrijft in de inleiding op het artikel zelfs dat thuisverpleegkundigen 'op grote schaal sjoemelen'. De online versies van De Morgen en Knack citeren uit het artikel dat in De Standaard verscheen. Hun korte tekstjes verwijzen wel naar het vastgestelde misbruik, maar laten een belangrijk stukje informatie vallen:

Voor alle duidelijkheid: de overgrote meerderheid van de thuisverpleegkundigen fraudeert niet. Het gaat om zo’n 3 procent van de 22.500 thuisverpleegkundigen dat het niet nauw neemt met de regels.

Voor nog meer duidelijkheid: thuisverpleegkundigen zijn voor de uitbetaling van hun 'loon' afhankelijk van het Riziv. Als ze daar vinden dat er iets fout is aan de administratie wachten ze met uitbetalen - en het duurt sowieso al minstens een maand voor die betalingen gebeuren. Ook wie te weinig aanrekende, moet zo langer wachten, terwijl de rekeningen gewoon verder binnenkomen. Als het Riziv bovendien oordeelt dat bepaalde zorg niet nodig was of niet correct aangerekend is, betalen ze niet. Maandelijks stellen thuisverpleegkundigen vast dat ze verschillende keren gratis gewerkt hebben, terwijl ze wel hun verplaatsing moesten doen, en ze materiaal nodig hadden bij hun werk. Dat soort praktijken zorgt er bovendien voor dat mensen soms niet de zorg krijgen die ze verdienen omdat de verpleegkundigen hen niet hoog genoeg durven te scoren, uit vrees dat het Riziv hun oordeel zal verwerpen en niet zal uitbetalen. Of ook: dat die mensen die zorg wél krijgen, maar dat de verpleegkundige daar gratis voor zorgt.

Het nieuws, en de meer dan ongelukkige verwoording ervan, stigmatiseert de thuisverpleegkundigen die hun werk wél correct doen. De aangekondigde screenings vergroten de vrees dat scores en zorgen verworpen zullen worden, wat directe gevolgen heeft voor de patiënten - zeker voor die patiënten die het meest nood hebben aan extra zorg. En ik wil niet in de schoenen staan van degenen die sowieso al moesten opboksen tegen de vooroordelen van mensen die denken dat verpleegkundigen schatten verdienen. Wat het Riziv en de media hier doen, is in beide sectoren deontologisch onverantwoord.

Vreemde titels

‘Geen sprake van racisme bij figuur Zwarte Piet’ kopten zowel De Standaard als Het Nieuwsblad. Nochtans is dat niet wat het Interfederaal Gelijkekansencentrum schrijft in hun mededeling. Daar staat het zo: "Het antwoord is dat er in de figuur van Sinterklaas en (een al dan niet stereotype) Zwarte Piet geen sprake is van een strafbare vorm van racisme of een wettelijk verboden vorm van raciale discriminatie." (mijn cursivering - BB)

Je kunt met andere woorden niet aangehouden worden omdat je Zwarte Piet speelt. (Wel als je ertegen protesteert, blijkbaar.) Dat betekent niet dat Zwarte Piet niets met racisme te maken heeft. Het Gelijkekansencentrum roept dan ook op tot een dialoog. Voor wie goed voorbereid aan die dialoog wil beginnen, en dus niet louter emotioneel wil reageren, is de uiteenzetting van dr. Gloria Wekker nuttige achtergrond.

De voorlaatste alinea van de artikels toont trouwens nog eens aan hoe goed geïnformeerd de journalist in kwestie is. De discussie is vorig jaar wel verhevigd, en leidt eindelijk tot concrete veranderingen, maar ze woedt al veel langer. Alleszins al bijna dertig jaar.

De toelatingsproef voor arts, en wat er nu eigenlijk aan scheelt

De slaagkansen voor de toelatingsproef voor arts en tandarts zijn sociaal ongelijk verdeeld. Het toelatingsexamen benadeelt onder meer meisjes en kandidaten met een andere thuistaal. "De deelnemers en geslaagden behoren tot een erg elitaire groep", stellen onderzoekers van de Vrije Universiteit Brussel (VUB) vandaag in De Tijd, De Standaard en Het Nieuwsblad.

Zo staat het op de site van De Morgen, onder de titel 'Toelatingsproef voor arts en tandarts benadeelt meisjes'. De meisjes zijn blijkbaar belangrijker dan de kandidaten met een andere thuistaal, want de eersten worden al vermeld in de titel, de laatsten pas in de inleiding. Verderop in het artikeltje gaat het over de het opleidingsniveau en het beroep van de ouders, en de vooropleiding van de deelnemers. Op welke manier meisjes en kandidaten met een andere thuistaal benadeeld worden, is niet vermeld.

Slotzin:

De voorzitter van de examencommissie ziet het probleem en overweegt het examen aan te passen.

Het artikel is een korte weergave van wat de onderzoekers van de VUB in drie andere kranten gezegd hebben. Het is dus interessant om de drie bronnen te vergelijken.

De Tijd

Op de site van De Tijd vond ik het twee keer. In het betalende gedeelte is de titel 'Sociale achtergrond bepaalt slaagkans toelatingsproef artsen'. Het gratis artikel heet 'Slaagkansen toelatingsproef arts 'erg ongelijk verdeeld'. De beschrijving van de deelnemers is iets uitgebreider dan in De Morgen. Verder komt ook het profiel van de geslaagden aan bod, want ook daar zijn de sociale verhoudingen zeer ongelijk: hoe beter de economische situatie, hoe hoger de punten. De sociale scheeftrekking is volgens de onderzoekers te wijten aan het belang dat de toets hecht aan het Nederlands. Het is dan ook daar dat jongeren met een niet-Nederlandstalige achtergrond in de problemen komen. Over de nadelen voor meisjes geen woord meer.

Wat de voorzitter van de examencommissie ervan denkt, staat niet in het gratis artikel.

De Standaard

In De Standaard is de titel het omgekeerde van die in De Morgen: 'Jongens bevoordeeld bij toelatingsexamen voor arts'. Volgens de inleiding benadeelt het toelatingsexamen meisjes en kandidaten met een andere thuistaal. Verderop wordt dat nog wat explicieter:

Meisjes hebben de helft minder kans op slagen dan jongens. Wie thuis geen Nederlands spreekt, heeft een nog lagere slaagkans. Ook de sociale verschillen spelen een belangrijke rol. Bovendien concluderen de onderzoekers dat het examen hoe dan ook extreem moeilijk is en dat veel meer kennis wordt verwacht dan wat je in het middelbaar studeert.

Bij De Standaard komt de voorzitter van het toelatingsexamen geneeskunde ook nog uitgebreid aan het woord.

Himpens geeft wel toe dat de vorm van het examen meer geschreven is voor jongens dan voor meisjes. Jongens gokken immers sneller. Meisjes zijn bij twijfel eerder geneigd om de vraag dan open te laten. De voorzitter van het toelatingsexamen erkent de problematiek en toont zich bereid om binnen het decreet het examen bij te sturen.

Het Nieuwsblad

Het Nieuwsblad heeft net als De Tijd vooral oog voor de situatie van meisjes: 'Toelatingsexamen voor arts benadeelt meisjes'. Het is het kortste artikel van de drie, maar lijkt van opzet in hoofdzaak een samenvatting van wat er ook in De Standaard staat. In het citaat van Himpens is het door faalangst dat meisjes de vraag open laten, wat nog iets specifieker is dan twijfel. De bereidheid om het examen bij te sturen, moet blijken uit een direct citaat:

‘Als er twee mogelijke antwoorden zijn, dan gokken jongens. Meisjes hebben meer faalangst en laten die vraag open. Met dat gegeven moeten we rekening houden.’

Eigen bedenkingen

Blijkbaar is het toelatingsexamen voor arts en tandarts elitair. De deelnemers komen uit een beperkt segment van de samenleving, en wie slaagt, komt voornamelijk uit een beperkt segment van dat beperkt segment. Hoewel de kandidaten met een niet-Nederlandstalige achtergrond de kleinste slaagkans hebben, is het vooral het nadeel voor de meisjes dat de lezers naar het artikel moet lokken. Je zult maar een meisje met niet-Nederlandstalige ouders zijn dat arts wil worden - maar dat is al te veel nuance voor een (online) krantenartikel.

Aan de inhoud van het examen wordt niet veel aandacht besteed. Alleen De Tijd gaat erop in, terwijl juist daar het nadeel voor de kandidaten met een niet-Nederlandstalige achtergrond zit: je moet teksten lezen in moeilijk medisch jargon. Meisjes worden benadeeld doordat het examen 'te moeilijk' is: bij twijfel laten ze de vraag over. Zo'n moeilijk examen zou hen nochtans moeten bevoordelen, zeker aangezien het volgens Himpens binnen het leerplan past. Meisjes blijken namelijk meer gemotiveerd, en ze halen betere resultaten op school - of dat is toch de populaire interpretatie van onderzoek naar schoolresultaten. Je kunt kritiek hebben op dat soort interpretaties (de onderzoekers benadrukten zelf dat het geen 'boy problem' was en dat ook bepaalde groepen meisjes kwetsbaar zijn), maar het is vreemd dat geen enkele journalist er in deze context aan dacht.

De journalisten in de vier besproken artikels verschuiven de aandacht naar hoe jongens bevoordeeld worden, of hoe meisjes benadeeld worden. In tweede instantie hebben ze ook oog voor degenen die thuis geen Nederlands spreken. Dat zijn bovendien de leerlingen die in het middelbaar al minder geneigd zijn of gemotiveerd worden om wetenschappen te studeren, wat de discriminatie nog vergroot. Ook daar ging geen enkele journalist op in. 

Maar de voornaamste conclusie ligt volgens mij nog op een heel ander vlak. Dat de kandidaten uit een beperkt segment van de samenleving komen, daar kan de opleiding zelf waarschijnlijk weinig aan doen. Maar we hebben het over de opleiding van mensen die in andere mensen zullen snijden, die in sommige gevallen letterlijk zullen beslissen over leven of dood. Dat daarvoor de kandidaten geselecteerd worden die zomaar gokken als ze iets niet weten, is volgens mij te gek voor woorden, en daar had al lang iets aan moeten gebeuren!

Wouter Deprez doet ook aan mediakritiek

Bericht door Wouter Deprez.

Cijfers zeggen niet alles - en zeker niet genoeg

Knack plaatste op 30 mei een fotoreportage op zijn website, onder de titel 'In beeld: Israël, het meest vrouwvriendelijke leger ter wereld'. Die titel stond ook in de dagelijkse mailnieuwsbrief, aandacht op te eisen. Ik verwachtte een artikel over hoe mannen en vrouwen met elkaar omgaan in het leger, over procedures en instanties die seksisme moeten bestrijden, over maatregelen tegen verkrachting als oorlogswapen, desnoods over faciliteiten voor hygiëne. Niets van: enkel foto's, met als enige aanleiding voor het woord 'vrouwvriendelijk' in de titel het feit dat de militaire dienstplicht in Israël zowel voor mannen als voor vrouwen geldt. 34% van de soldaten zijn vrouwen.

Met cijfers kun je alles 'bewijzen'

Onderwijsmensen willen af van het watervalsysteem. Heel wat jongeren beginnen in een moeilijker (theoretischer) onderwijsvorm of richting, en 'zakken' na een of meer mislukkingen 'af' naar een 'makkelijker' studierichting. Dat is slecht voor hun studieprestaties want ze missen zo een deel vooropleiding, en het is slecht voor hun zelfbeeld, en dus indirect nog eens voor hun studieprestaties. Jongeren moeten een richting kiezen die ze graag doen, zodat ze gemotiveerder zijn en meer zelfvertrouwen krijgen.

Blijkbaar gaat dat laatste in tegen bepaalde belangen. Om de zoveel tijd verschijnt er namelijk een onderzoek dat 'aantoont' dat je toch het beste meegaatin de waterval. 'Slimme studierichting vergroot slaagkansen', heet het dan in Metro. Online is dat al wat afgezwakt: 'Slim studierichting kiezen verhoogt slaagkansen'. Of ''Sterke richting' levert sneller diploma op' bij De Redactie - en hier gelukkig wél met aanhalingstekens. Hoe 'hoger' de richting die je kiest in het middelbaar, hoe meer kans je hebt om ook in het hoger onderwijs te slagen. Met andere woorden: we blijven doen alsof er een hiërarchie is in studierichtingen, en slagen is vooral een kwestie van kiezen. Zijn het niet vooral de leerlingen die makkelijk(er) kunnen studeren die kiezen voor studierichtingen waar je meer met je hoofd moet werken dan met je handen? Oeps, niet aan gedacht. Dat correlaties iets anders zijn dan causale verbanden lijkt me nochtans een van de eerste dingen die je leert in statistiek. Een andere vaststelling: iemand die humane wetenschappen studeerde en daarna voor pedagogische wetenschappen kiest, haalt een hoog 'rendement'. Schakelt hij of zij over naar biologie, dan is dat ineens heel wat minder. Door dat gebrek aan vooropleiding en dus aan een degelijke basis, juist door die keuze voor een 'slimme' studierichting? Oeps, niet aan gedacht.
In De Morgen wijzen ze er wel op, dat er geen oorzakelijk verband is. Toch baseert de website die leerlingen moet helpen bij hun studiekeuze zich enkel op die cijfers. Met andere woorden: hij geeft slecht advies, maar dat staat er dan weer niet bij in het artikel.

Hoe komt het dat zo'n onderzoek niet meer reactie uitlokt van andere onderzoekers? En dat zelfs onze journalisten het ballonnetje niet - of niet helemaal - doorprikken? Dat ze aandacht besteden aan zulke dubieuze 'resultaten' is al erg genoeg, en dan stellen ze nog niet eens kritische vragen. Zoals: waarom is dit een onderzoek van het ministerie van Onderwijs, en niet van een onafhankelijk onderzoeker?

Onzorgvuldig taalgebruik verwacht mirakels

Gekke titel op de site van De Morgen: 'Ondanks winst Wurst: transgenderisten in de EU vaak blootgesteld aan geweld'. In de inleiding staat verder dat transgenderisten, homoseksuele en biseksuele jonge mensen 'nog steeds' blootgesteld worden aan vijandigheden. Als bron voor het nieuws wordt Belga opgegeven.

Verwachtten Belga en/of De Morgen dat Conchita's overwinning op het Songfestival automatisch het transfoob geweld zou doen stoppen? De titel en de inleiding geven wel die indruk. En is dat onderzoek snel-snel uitgevoerd vlak na het Songfestival, en zo efficiënt dat er nu al resultaten beschikbaar zijn? Natuurlijk niet. De commotie na het Songfestival is gewoon een goede aanleiding om het thema nog eens onder de aandacht te brengen. De resultaten waren in januari al bekendgemaakt, lezen we op het eind van het artikel.

Wat er dus bedoeld werd: het is niet omdat het stemgedrag van 'Europa' de indruk geeft dat transgenderisme algemeen aanvaard wordt, dat de realiteit daarmee overeenstemt.

(Voor wie niet weet wat transgenderisten zijn en hoe Conchita Wurst in dat plaatje past: er staat een artikeltje op de website van De Standaard dat daarover wat uitleg geeft.)

Zelfkritische media

Nieuwsmedia beschuldigen van gebrek aan nuance, van gebrek aan bronnenkritiek, van racisme en seksisme, het is allemaal heel gemakkelijk. Je vindt ook bijna dagelijks voorbeelden van al die zonden. Gelukkig weten ze dat soms ook van zichzelf, en proberen ze hier en daar iets beter te doen. De Standaard nam bijvoorbeeld een ombudsman in dienst, die regelmatig interessante stukjes schrijft over wat hemzelf en/of lezers opgevallen is. Twee voorbeelden die je zeker eens moet bekijken:

"Wij, die sommige namen niet kunnen uitspreken" - over (crypto)racisme en wij-zij-denken
http://www.standaard.be/cnt/dmf20140422_008

"Eerst schreeuwen, dan terugkrabbelen" - over misleidende titels
http://www.standaard.be/cnt/dmf20140422_01077226

Jon Stewart van Comedy Central doet ook geregeld zijn duit in het zakje. In dit filmpje klaagt hij aan hoe mannen en vrouwen in de politiek verschillend behandeld worden door de media.
http://www.salon.com/2014/04/23/must_see_morning_clip_jon_stewart_calls_out_the_rampant_sexism_in_politics/

België krijgt een rapport

Is het een goed rapport of een slecht? De Standaard geraakt er precies niet uit.

"België krijgt goed rapport over racismebestrijding van Raad van Europa"
Dat verscheen vandaag om 8.54 uur op http://www.standaard.be/cnt/dmf20140225_003.

Gisteravond klonk het nog anders:
"VN tikt België nogmaals op de vingers voor aanpak racisme en discriminatie"
http://www.standaard.be/cnt/dmf20140224_00996247

Wat schrijven de andere kranten? Misschien kan dat meer duidelijkheid geven.

• "Belgen zijn racistisch" (Metro)
• "België pakt racisme en discriminatie niet goed aan" (De Morgen)
• "België pakt racisme en discriminatie niet goed aan" (Het Laatste Nieuws)
• "" (voor Het Nieuwsblad is het blijkbaar niet belangrijk genoeg)

Hoe komt De Standaard er dan bij om het een goed rapport te noemen?

'In vergelijking met veel andere Europese landen, doet België het goed in de strijd tegen racisme en discriminatie', zegt de Griekse ECRI-secretaris Stephanos Stavros aan Belga.

In het land der blinden is Eénoog koning, dus. Zelfs al gaat het over 'te veel antisemitische en islamofobe incidenten', 'racistisch politiegeweld' en 'systematische opsluiting van asielzoekers'.


Aanpassing 26/2/2014: In Metro staat vandaag een tweede artikeltje, onder de titel 'Goed rapport voor bestrijding van racisme'. "Terwijl de VN maandag nog stelden dat ons land zich nog te vaak schuldig maakt aan discriminatie en racisme, doet België het in vergelijking met veel andere Europese landen wel goed op het vlak van de bestrijding ervan." Net als De Standaard denken ze bij Metro dus dat het van de andere rapporten afhangt of het onze goed is of niet.

Religieuze moordenaars plegen religieuze moorden

Opmerkelijk artikeltje in De Standaard: "19-jarige vrouw bekent satanische moorden".
In het artikel zelf staat dat de vrouw samen met een man minstens 22 moorden pleegde - toen stopte ze met tellen. Verder maakte ze blijkbaar bekend dat ze als kind seksueel misbruikt werd, en dat ze deel uitmaakt van een satanische sekte. Nergens wordt duidelijk of de moorden geïnspireerd zijn door haar 'geloof' (satanisme is ofwel een filosofie, ofwel een 'omgekeerd' katholicisme), of wat er dan wel satanisch is aan de manier waarop die mensen gedood zijn. Zelfs in het veel langere artikel dat De Standaard als bron opgeeft (met een foute link, weliswaar), worden de moorden nergens expliciet als satanisch omschreven. Ze pleegde wel haar eerste moord kort nadat ze lid werd van de sekte, maar ook dat wordt niet als een satanisch ritueel beschreven.

Automaten vol drugs?!

Spectaculaire titel in de Metro vandaag: er is blijkbaar een hulporganisatie die drugs wil aanbieden via automaten. Huh, kan dat zomaar?!

Nee, natuurlijk kan dat niet zomaar. Het gaat niet over crack, maar over crackpijpjes. Van hulpverleners die aan medische preventie doen naar drugsdealers: het is blijkbaar maar een kleine stap als je liever de aandacht trekt dan aan ernstige verslaggeving te doen.