Over Vlaams cultureel erfgoed

Dus wacht eens.

1. Ben Weyts wil niet het onverdoofd slachten verbieden, want het mag wel nog in slachthuizen. Wat hij wil verbieden, zijn de tijdelijke slachtvloeren, waardoor hij een capaciteitsprobleem creëert - het probleem dat die tijdelijke slachtvloeren oplosten, eigenlijk. Dat wil zeggen dat weer meer mensen zonder de nodige vaardigheden en zonder aangepast gereedschap thuis zullen slachten. Gevolg: meer dierenleed, meer sluikstort. Als hij dat vergeten is, is hij incompetent. Doen alsof hij het onverdoofd slachten verbiedt en alsof moslims niet begaan zijn om dierenwelzijn is bovendien schandalig, en in onze bekrompen racistische samenleving zelfs misdadig. 
2. Leg mij nog eens uit waarom het 'humaner' is om een ijzeren pin door de kop van opeengepakte en overstreste dieren te schieten, of ze te elektrocuteren zodat ze de hele slachting nog bewust meemaken, dan ze de keel over te snijden voor ze weten wat er gebeurt?
3. Als heel de wereld in toenemende mate met ontzetting kijkt naar hoe Vlamingen en Nederlanders zich al (en ook: nog maar) 150 jaar in koloniale stereotypen verkleden, dan moeten ze van ons erfgoed afblijven. Moslims slachten al 1500 jaar schapen, maar daar moeten ze 'maar gewoon mee stoppen'.
4. En hoezo, schapen slachten is geen Vlaams cultureel erfgoed? Waarom heeft elke communicant - en zelfs een hoop lentefeesters - dan een foto waarin ze dat nadoen met een ijslam?

Conclusie: "Ik steun Ben Weyts" is niet "Ik kom op voor dieren" maar "Ik ben tegen moslims".

(Anderzijds: hoe minder dieren er gekweekt en geslacht moeten worden voor culturele tradities, hoe beter. Maar dan moet je willen erkennen dat dat ook over kerstkalkoenen, ganzenlever en barbecuevlees gaat. En zo'n verandering bereik je niet door dingen te verbieden, want dan jaag je mensen in het defensief. Wat we al hadden moeten leren uit heel de zwartepietenkwestie - maar daarvoor moesten we natuurlijk naar onszelf kijken, en dat doen we niet zo graag. Soit.)

Kranten roepen op tot anti-islambetoging

Pegida Vlaanderen organiseert de 'eerste Vlaamse anti-islambetoging'. Om de een of andere reden vonden de Vlaamse kranten het een goed idee om uitgebreid aandacht te besteden aan het persbericht. We hebben toch nog maar juist met heel de westerse wereld getoond dat we zo voor vrije meningsuiting zijn? Dan zijn de media het toch aan diezelfde westerse wereld verplicht om dat soort oproepen mee te verspreiden? Alsof het om een jeugdbeweging gaat die een wafelenbak organiseert. Compleet met links naar de website en de Facebookpagina, en mét de fijne vermelding dat de organisatie geld nodig heeft en dus sponsors zoekt. Zelfs geen kritische noot omdat Pegida doet alsof de zwartepietendiscussie iets met de islam te maken heeft.

• http://www.demorgen.be/binnenland/eerste-vlaamse-anti-islambetoging-op-komst-a2181676/
• http://www.standaard.be/cnt/dmf20150114_01473305
• http://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20150114_01473301
• http://www.gva.be/cnt/dmf20150114_01473450/pegida-wil-eerste-vlaamse-anti-islambetoging-in-antwerpen

1000 andere woorden

Een beeld zegt meer dan duizend woorden, maar niet elk beeld zegt wat wij erin zien. Of wat de bedoeling was. Boeiend artikeltje over de foto van de wereldleiders op de mars voor persvrijheid in Parijs: http://newsmonkey.be/article/28807.

Maar zelfs al hadden de staatshoofden echt vooraan gelopen, dan nog is er iets grondig fout met het beeld. Op zich is het natuurlijk geweldig dat zoveel 'wereldleiders' de persvrijheid zo hoog in het vaandel dragen, maar het is gek dat de pers zo weinig moeite deed om na te gaan wie er precies mee opstapte. De Morgen deed een bescheiden poging door zeven staatshoofden van naderbij te bekijken. Student Daniel Wickham deed beter en ontmaskerde 21 hypocrieten.

Over propaganda en journalistiek (aanbeveling)

Boeiend artikel over 'onze' berichtgeving. In het informatietijdperk worden oorlogen niet alleen militair uitgevochten, maar meer en meer ook via publieke opinie en desinformatie.

"De verraderlijke kracht van propaganda" - over de escalerende crisis in Oekraïne en de kritiekloze journalistiek in Europa


Aanvulling (18 september 2014): nog een interessant artikel over oorlogsverslaggeving.

"War is what happens to the people caught in the warzone, and those people are mainly civilians, often refugees, who are thought to make up nearly 90 percent of casualties in conflict now, according to researchers."
"The reality is that this kind of disconnect, exacerbated by a lack of media coverage, exists all over the world. From Guatemala to Afghanistan, we hear about only a slice of what makes up “war.” And, importantly, media attention shapes diplomatic and military response. So when the media gives its airtime or column inches to something like chemical weapon use in Syria rather than rape as a weapon of war, that is what will draw a possible intervention or even medical aid. One is a red line; the other is not."

"Re-conceiving war: Stopping a cycle of violence depends on how we prioritize it"

Weet wat je deelt

“Social networks at war”

https://ideas.bright.nl/editions/vrijdag-4-juli/social-networks-at-war/4aieOwBDGvDBM1z0GF9-o5egpbSJox506A

Interessant artikel over hoe media ingezet worden in een propaganda-oorlog, en hoe de rol van sociale media daarin hoe langer hoe groter wordt. Tonen de foto’s die verontwaardigd gedeeld worden wel wat erbij verteld wordt? Welke verhalen zijn waar, welke niet waar, en hoe moet je het verschil zien?

(De titel is in het Engels, maar het artikel is Nederlandstalig.)

Hoe woorden werken in conflictgebieden

Nu het conflict/de oorlog weer hevig oplaait in Palestina is dit artikel van Joris Luyendijk weer brandend actueel.

'Arabische nieuwkomers' of 'moslimterroristen'? Hoe woorden werken in conflictgebieden
Dat taal en politiek alles met elkaar te maken hebben, is bijna nergens duidelijker zichtbaar dan in het Midden-Oosten. Het is nogal een verschil of een journalist een leider een ‘president’ noemt of een ‘dictator’. Of het heeft over ‘bezet’ dan wel ‘betwist’ gebied. Oud Midden Oosten correspondent Joris Luyendijk over abstracte woorden, partijdige aanduidingen en asymmetrische termen.