Vegetariërs, veganisten, restaurantbezoekers: één pot nat?

'Rechtse betogers gewapend met worsten (!) vallen vegetariërs aan' staat er op nieuwsblad.be. Die vlag dekt blijkbaar niet de lading, want in het artikel gaat het over 'extreem-rechtse actievoerders'. Ze vielen ook niet noodzakelijk vegetariërs aan, maar de bezoekers van een veganistisch restaurant. Het is ook niet omdat je een frituur bezoekt dat je enkel frieten eet, hé. Wat rechtse extremisten tegen vegetariërs of veganisten hebben, wordt niet duidelijk.

Verderop in het artikeltje verklaart een uitbater van het restaurant dat zowel buurtbewoners als de politie hen verwijten maakten 'omdat ze daar niet thuishoren'. Mogelijke verklaringen voor die uitlatingen moeten we gaan zoeken in de bronnen: BBC en The Guardian. BBC.com vermeldt het volgende: 'The Kiwi cafe is in a traditional part of old Tbilisi, and is popular among young people sporting unconventional hairstyles, tattoos and body piercings.' Op stuff.co.nz wordt nog een andere uitleg gegeven: 'Kiwi Cafe is a counterculture-style gathering place that opened in Tbilisi about a year ago. It is popular with foreigners and employs foreign, English-speaking staff as well as Georgians.'

Ook interessant, trouwens: als je de titels bekijkt van Engelstalige artikels over dit verhaal wordt er nogal wat twijfel gezaaid. De woorden 'neonazi's' en 'extreem-rechts' staan hier en daar tussen aanhalingstekens, en het zou maar 'allegedly' over een aanval gaan.

Onderzoek ziet meest voor de hand liggende verklaring over het hoofd

Sommige mensen vinden hun spiegelbeeld mooi maar staan liever niet op foto. Volgens de Poolse psycholoog Robert Zajonc komt dat doordat foto's je vanuit een andere hoek kunnen tonen dan een spiegel. Een meer voor de hand liggende verklaring kan zijn dat een spiegel je in spiegelbeeld toont. Gezichten zijn niet symmetrisch, dus in bepaalde gevallen kan het verschil vrij groot zijn.
Dat mensen het beeld van zichzelf op foto niet gewend zijn, is trouwens een vreemde stelling in het tijdperk van de selfiecultuur.

Aantallen en hun betekenis

Er worden meer geslachtsoperaties uitgevoerd. Wat betekent dat? Dat er meer operaties uitgevoerd worden. Hoe dat komt, dat zou je moeten vragen aan de mensen die de ingreep ondergaan, en eigenlijk ook aan degenen die er niet voor kiezen. Dat laatste is natuurlijk moeilijk, want we weten niet wie er allemaal kampt met genderdysforie, het gevoel dat je geslacht niet overeenkomt met hoe je je voelt. Dat laatste betekent ook dat de inleiding van dit krantenartikel fout is. Het is niet omdat er meer operaties uitgevoerd zijn dat er meer transgenders zijn.

Waarom wordt er gestaakt?

Het lijkt evident, maar toch is het ondertussen bijna uitzonderlijk geworden. Bij stakingen en betogingen focussen nieuwsmedia dikwijls vooral op de eventuele overlast en hinder, op aanvaringen met de politie en op irrelevante meningen over de staking op zich. Waarom er gestaakt wordt, en maatschappelijk of ander debat over die inhoud, komen daardoor minder aan bod. Het gevolg is dat er eerder gesproken wordt over het stakingsrecht, waarbij vooral tegenstanders aan het woord komen. Gelukkig kan het af en toe ook anders, blijkbaar.

Zelfde verhaal, ander nieuws

Claudio Dell'Anno, bekend van Mijn Restaurant, moest voor de rechter verschijnen wegens inbreuken op de arbeidswetgeving. Daar is weinig opzienbarends aan, en het kreeg dus niet veel aandacht in de pers. Er is wél iets opzienbarends aan de manier waarop het geval beschreven wordt, want in Het Nieuwsblad is het een heel ander verhaal dan in Metro.

Het Nieuwsblad	Metro
Claudio Dell'Anno liet verstek gaan	Claudio Dell'Anno is voor de rechter verschenen
Hij riskeert 6 maanden celstraf met uitstel	Hij riskeert 6 maanden celstraf
Reden voor het proces: hij stelde een Nepalese man te werk die niet over een arbeidsvergunning beschikte. 'Bovendien' hield hij loon achter van 'een' werknemer.	Reden voor het proces: hij betaalde de keukenhulp van zijn sterrenrestaurant op onregelmatige basis.

Filmprijsceremonies als vehikel voor sociale kritiek: de pers begint het te zien

Al een hele tijd draaien film- en muziekprijsceremonies zoals de Oscars en de Grammy's niet meer alleen om wie wat wint. Over de 'acceptance speeches' en het rodelopergedoe wordt minstens even veel getweet en geblogd: soms uit waardering, meestal uit verontwaardiging. En meestal gaat het dan niet over de film- of de muziekindustrie op zich, maar bijvoorbeeld over holebi- en transgenderrechten of over racisme en seksisme. Toch wordt dat laatste pas recent opgepikt door de pers, en als het al opgepikt werd, kwam het maar als fait divers aan bod. Gelukkig lijkt er beterschap in zicht, want de Oscarsbladzijde in Metro staat anderhalve kolom stil bij #oscarssowhite.

Privilegeperspectief

Dat duizenden - en wereldwijd zelfs miljoenen - mensen in onmenselijke omstandigheden trachten te overleven, en dat de 'beschaafde' wereld openlijk de mensenrechten schendt, daar kraaien in de mainstreammedia niet veel hanen naar. Nee, de 'migrantencrisis', dat is geen schrijnend gebrek aan empathie. Ook geen illustratie van westers egoïsme of het toppunt van white privilege. De 'echte' crisis 'bedreigt' de Vlaamse kustgemeenten.

Waarom is het alleen in Hollywoodfilms dat we verwende kindjes zo graag op hun bek zien gaan, en dat we hen in het 'echte leven' een podium geven en aan hun lippen hangen?